Lýdie Navrátilová

Malowanie przyszło do mnie jakby samo. Zawsze chciałam tego spróbować, ale nigdy nie miałam czasu. Zaczęłam malować dopiero wtedy, gdy dzieci dorosły i pozwoliłam sobie na całkowitą zmianę swojego życia. Wyjechałam do Anglii i kiedy nauczyłam się zwolnić tempo i spowolnić swój styl życia, pojawiło się malarstwo. Na początku była to po prostu potrzeba wyrażenia odnalezionego wewnętrznego spokoju i równowagi. Potrzeba kolorów. I tak zaczęłam od abstrakcji. To niesamowite, jak kolory potrafią wyrażać emocje i przekazywać Twoje uczucia innym. Później przeszłam do malowania również rzeczywistych obiektów, choć kolorystyka i ekspresja pozostały.Obecnie uczęszczam również na kursy malarstwa w Hiszpanii, gdzie odnalazłam swoje miejsce. Małe miasteczko nad morzem, gdzie życie toczy się spokojnie i powoli, a kolory przez cały rok zapierają dech w piersiach. Nie wyobrażam sobie już życia bez malowania. Postrzegasz otaczające cię rzeczy innymi oczami, odczuwasz potrzebę wyrażenia swojego wewnętrznego świata, swoich emocji... a potem siadasz przed płótnem, przygotowujesz farby, które do ciebie przemawiają, i zaczynasz tworzyć. W tym momencie przestaję postrzegać otaczający mnie świat.