Modré vzpomínky 163 (Niebieskie wspomnienia 163)

Opis dzieła

Żadnej twarzy. Żadnego horyzontu. Tylko gęsta powierzchnia, na której błękit utrzymuje się niczym powietrze między pociągnięciami pędzla. Żółć, róż, biel i czerń uderzają w nią krótkim pędzlem. Z daleka wygląda to jak szum. Z bliska – pastowata masa, bruzda, warstwa farby.

Obiekt: kompozycja bezprzedmiotowa. Powierzchnia typu „all-over”, obraz nie ma środka, do którego oko mogłoby dotrzeć i się zatrzymać. Wspomnienie nie jest tu sceną, jest temperaturą barw.

Styl: współczesny abstrakcyjny ekspresjonizm. Malarstwo gestyczne, pastozne. Bliskie tachizmowi: pociągnięcie jako zapis ruchu, a nie jako rysunek przedmiotu. Niebieski spaja całość, pozostałe kolory ją rozrywają.

Nadaje się na dużą ścianę, gdzie obraz ma pełnić rolę klimatu pomieszczenia: salon, klatka schodowa, sala konferencyjna. Im więcej światła pada z boku, tym bardziej uwidaczniają się warstwy.

Oryginał.