Eva Vášová
Česká republika 🇨🇿
Jako mała uwielbiałam malować i rysować, i choć pierwsze kroki w wyborze zawodu kierowały mnie w tę stronę, los postanowił inaczej. Obecnie pracuję jako psycholog. Moja droga do malarstwa rozpoczęła się od nauki wykonywania precyzyjnych prac rzemieślniczych, realistycznych rysunków, głównie ludzkich twarzy. To, co widzimy w ludziach. Jednak gdy zaczęłam pracować z ludźmi, z ich emocjami i uczuciami, odkryłam, że same z siebie wyłaniają się kolory, kształty i materiały, które mówią mi o nich więcej. Spojrzenie na twarz stało się spojrzeniem w głąb ich wnętrza. Początkowo nie zwracałam na to uwagi. Uważałam, że kiedy ktoś się przede mną otwiera, w przestrzeni wokół niego pojawiają się kolory i kształty. Myślałam, że to jakiś rodzaj synestezji. Być może tak właśnie jest… Właściwie do dziś nie wiem, co to jest. Pomaga mi to jednak zrozumieć przeżycia innych. Do dziś żywo pamiętam, jak sama miałam wrażenie, że jestem postacią w szarej skórze, a kiedy rozpinam ten zamek, w środku rozkwitają kolory. Których jednak do tej pory nie ujawniałam. Próbowałam uchwycić to uczucie na płótnie i tak powstał pierwszy obraz, który nie był realistycznym rysunkiem. Bałam się pokazywać te obrazy komukolwiek, bo obawiałam się oceny. Że nagle te obrazy nie będą wystarczająco dobre, na pewno nie tak dobre jak te realistyczne. Ale potem zdałam sobie sprawę, że to nie ma znaczenia. Każdy jest w środku inny, w jakiś sposób kolorowy, czasem pusty, czasem tylko czarno-biały, innym razem szary lub chłodny, rozdarty, przepalony – i nic z tego nie jest złe ani dobre. Tak samo jak zmienia się to, jak się czujemy w środku, tak samo zmieniają się w każdym z nas kolory, ruch, materiał, kształty... Największą inspiracją są dla mnie ludzie, ale tylko wtedy, gdy się otworzą. Nie widzę tych kolorów w każdym przez cały czas. Ale jeśli je dostrzegam, staram się przenieść je na płótno. Nie muszą być piękne, mają jedynie uchwycić ludzkie przeżycia w czasie. Sama jednak nie mam w domu żadnych obrazów na ścianach – potrzebuję białych ścian, aby mogły dla mnie pełnić rolę ekranu projekcyjnego. Szkoda mi jednak, że większość moich prac ląduje w garażu. Dlatego postanowiłam je pokazać światu, w tej galerii.
