Za okny neznámo (Za oknami – nie wiadomo co)

Opis dzieła

Statek „Odpowiedź” nie znajdował się już w hangarze. Przestrzeń wokół niego uległa przemieszczeniu i miejsce ucieczki z Węzła Rady przestało leżeć na przedłużeniu jego kursu. Za oknami nie czekały znane gwiazdy, lecz pierwsze chwile podróży przez nieznane warstwy przestrzeni.

Obraz przedstawia właśnie tę chwilę. Zielone, szare i jasne strumienie nie są mgławicami ani atmosferą – to różne sposoby, w jakie rzeczywistość może istnieć w danym miejscu. Ciemne obszary na krawędziach przypominają konstrukcję statku, a jednocześnie sugerują, że widok na zewnątrz nie jest całkowicie bezpieczny. Czarne ślady na powierzchni przywodzą na myśl odciski dłoni, sylwetki lub znaki nieznanego pisma. Ich położenie zmienia się za każdym razem, gdy załoga spogląda w inną stronę.

Jonasz szuka jedynej znanej gwiazdy. Nara próbuje ustalić, która część widoku należy do ich wszechświata. Żadne z nich nie otrzymuje odpowiedzi. Przed nimi nie ma mapy, jedynie żywe wezwanie galaktyki W i droga, której dotąd nikt nie odnotował. Kair, kwantowa świadomość statku, mimo to zaleca kontynuowanie podróży – nie dlatego, że droga jest bezpieczna, ale dlatego, że właśnie w nieznanym może istnieć odpowiedź, której nikt jeszcze nie wybrał.

Załoga po raz pierwszy uświadamia sobie, że nieznane za oknami może nie być puste. Być może to ono spogląda do środka. Technika warstwowa z gestycznymi pociągnięciami, zacieraniem warstw kolorów i strukturami przypominającymi odciski. Kontrast odcieni zieleni, szarości, czerni i stonowanej czerwieni.