Jana Lavinger

Nazywam się Jana Lavinger i witam Państwa w mojej galerii.

Zawsze powtarzam moim uczniom, że proces twórczy jest o wiele ważniejszy niż wynik, i tak właśnie można postrzegać również moją historię. Nigdy nie miałam ambicji, by moje obrazy wisiały w galeriach. Tworzyłam i tworzę przez całe życie dla radości płynącej z doświadczenia, które zawsze towarzyszy mi podczas malowania. Malarstwo jest dla mnie niemal duchowym przeżyciem. Malowanie, a w ogóle tworzenie sztuki, popycha człowieka do przodu nie tylko w zakresie doskonalenia techniki, ale także w sensie wewnętrznej przemiany.

Dlaczego właściwie maluję?

Rysunek jest podstawą i jest dostępny dla wszystkich, tak właśnie uczę moich uczniów. Dzisiaj bardziej bawi mnie praca z płaszczyzną niż z konturem. Jak zapewne zauważyliście, lubię tworzyć duże formaty. Kiedy jestem blisko, mam wrażenie, że mogę do nich wejść. Duży format pozwala mi również znacznie lepiej abstrakcyjnie przedstawiać rzeczywistość, a tym samym daje widzowi szansę na domyślenie sobie wielu szczegółów.

Kiedy najlepiej ci się tworzy?

Najlepiej mi się tworzy, gdy mogę posłuchać muzyki – to dla mnie swego rodzaju doping. Zazwyczaj maluję, gdy potrzebuję się odprężyć, ale prawdą jest, że muszę czuć się dobrze, aby efekt był udany. Pomysły pojawiają się zazwyczaj tuż przed rozpoczęciem malowania. Robię szybki szkic i od razu zabieram się do pracy. Wcześniej było to dla mnie nie do pomyślenia. Tworzenie nie było tak swobodne i abstrakcyjne. Kiedy maluję w plenerze, nie odzwierciedlam dokładnie tego, co widzę, ale uchwytam atmosferę – muszę uchwycić to, jak to na mnie oddziałuje. A potem odnajduję swój „flow”, kiedy jestem tylko ja i płótno, mijają cztery godziny, a ja zapominam o upływie czasu. To najlepsze uczucie, jakie mogę czerpać z tworzenia.

Jak przekazujesz sztukę innym?

Tak samo, jak innym dostarcza wrażeń teatr, kościół czy koncert – nie mogę jednak tej muzyki ani przedstawienia rozdać od razu. Muszę pracować przez rok, żeby zorganizować wernisaż. Nie jestem co prawda introwertyczką, ale ta wewnętrzna komunikacja z samą sobą, z moim wewnętrznym „ja”, jest piękna, bo nikt mi nie przeszkadza. Nie odczuwam też wstydu, gdy obraz mi nie wyjdzie. Po prostu go biorę i wyrzucam.

Dlaczego akurat wałek?

Wiele osób pyta mnie, jak doszłam do techniki malowania wałkiem. Prawda jest taka, że wraz z koleżankami z pracy używałyśmy wałka do nakładania farby na powierzchnie i jakoś przyszło mi do głowy, że właściwie można by to kontynuować. Spróbowałam namalować w ten sposób dwa obrazy – wspomnienia z podróży do Anglii – i oba obrazy od razu zniknęły. I tak (na razie) pozostałam przy wałku. Malowanie wałkiem sprawia mi przyjemność, ponieważ z bliska widać właściwie tylko plamy, ale z daleka obraz wyłania się bardzo wyraźnie. Tekstura pozwala cieszyć się każdym szczegółem końcowego dzieła, na które jednak zawsze będzie się patrzeć inaczej.

Jakie są twoje ambicje?

Moje ambicje są proste – wystarczy mi niewielka przestrzeń, w której mogę pokazać swoje obrazy najbliższym, którzy czerpią radość z mojej sztuki, lub właściwie każdemu widzowi, do którego mój obraz naprawdę przemówi. Dla mnie sukcesem jest to, że ktoś naprawdę kupi obraz – zamieni swoją energię (godziny, które musiał poświęcić, by zarobić daną kwotę) na moją energię. Ta wymiana energii znaczy dla mnie o wiele więcej niż sam zysk. W ten sposób mam wtedy prawdziwe poczucie, że komuś zależy na mojej sztuce.