Mgr. Nicol Rubá Vošmíková RUBART

Mgr. Nicol Rubá Vošmíková RUBART jest profesjonalną rzeźbiarką i twórczynią instalacji obiektowych.

Uznana przez Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej, laureatka nagrody Attestato di Merito Premio Artista d’Europa, trzykrotna finalistka prestiżowego konkursu Curatone.art w Berlinie oraz pionierka własnej techniki artystycznej z ochroną opartą na technologii blockchain i NFT.

W jej bogatym dorobku kuratorskim nie brakuje selekcji do muzeów MUST i MAXXI, a także działalności wystawienniczej w całej Czechach, Berlinie, Wenecji i Kanadzie. W ciągu sześciu miesięcy kariery zawodowej jej twórczość została uwieczniona w ponad dwudziestu katalogach z numerami ISSN/ISBN.

Tworzy rzeźby wywodzące się z płótna oraz immersyjne instalacje obiektowe, które swobodnie poruszają się między malarstwem, rzeźbą i interwencją przestrzenną.

Przekraczając skale, czasowości i paradoksy, bada, w jaki sposób przestrzeń zmienia ludzką percepcję i orientację ciała, zanim zostanie ona świadomie zinterpretowana.

Jej praktyka skupia się na warunkach powstawania stanu zachwytu, na tym, jak ciało reaguje przed językiem, w jakim stopniu na percepcję wpływa późniejsze nazwanie oraz jak postrzegane zagrożenie przekształca się w poczucie bezpieczeństwa.

Ciało dostosowuje się do obiektu tak samo, jak obiekt dostosowuje się do przestrzeni.

Interesuje ją fenomenologiczny wpływ obiektu poprzez percepcję presemantyczną, percepcję ucieleśnioną oraz obecność przestrzenną. Jej instalacje celowo opóźniają świadomą identyfikację i tworzą sytuacje percepcyjne, które angażują widza poznawczo, fizycznie i emocjonalnie jeszcze przed pojawieniem się interpretacji.

Obiekty funkcjonują jako autonomiczne elementy przestrzenne, które wpływają na konfigurację przestrzeni, akustykę, orientację ciała, regulację afektywną oraz doświadczenie percepcyjne widza. Poprzez dysonans percepcyjny i konsonans somatyczny tworzą relację między obiektem, przestrzenią i widzem, która powstaje przed świadomym rozpoznaniem i kształtuje presemantyczną reakcję cielesną.

Każda praca jest wyjątkowa pod względem skali, efektów i języka. Niektóre przemawiają poprzez sprzeciw wobec praw fizyki, inne podkreślają historię za pomocą zmieniającego się spektrum barw. Wspólną podstawą jest jednak materiał, idea oraz technika Saphea Phenomenal Spatial™️.

U podstaw jej praktyki leżą zasady dźwigni, grawitacji i równowagi masy w przestrzeni – jedne z najstarszych praw, za pomocą których człowiek opisał porządek świata. Autorka nie przywołuje tych zasad jako odniesienia historycznego, lecz aktywnie ożywia je w chwili obecnej, poza czasem ich powstania. W ten sposób powstaje The Shape of Time. Mitologia nie pełni tu roli treści narracyjnej, lecz działa jako operator strukturalny. Ta sama zasada ciągłości, która w kosmologii babilońskiej przekształca chaos w porządek, kieruje jednocześnie fizycznym zachowaniem materiału oraz ciągłością jej autorskiej metody w czasie. Porządek kosmologiczny, fizyczny i artystyczny nie opierają się zatem na zwykłej analogii, lecz podlegają tej samej zasadzie.

Jej technika wnosi innowację w postaci paradoksu optycznego zaprzeczenia grawitacji – dwumetrową skamielinę z płótna można zawiesić na jednym punkcie mocowania/gwoździu, a niektóre z nich są nawet hybrydowe.

Obiekty są wytrzymałe, odpowiednie również dla widzów z niepełnosprawnością wzrokową; niektóre są niezniszczalne, inne hybrydowe.

Każde dzieło jest niepowtarzalne.

Nie tworzy ona pojedynczych dzieł, lecz środowiska, w których obiekt, przestrzeń i widz stają się od siebie wzajemnie zależne. Dzieło zostaje ukończone dopiero dzięki fizycznej obecności widza.

Proces twórczy powstaje w absolutnej korelacji między stanem pełnej obecności a fizyczną manipulacją materiałem. Jest on intuicyjny, a jednocześnie oparty na powtarzającej się zasadzie rytualnej. Nie wynika z ustalonych z góry procedur ani z udokumentowanej metodologii, lecz z ponad dwunastu lat doświadczenia technicznego, które pozwala podchodzić do każdego nowego dzieła w sposób eksperymentalny, bez sztywnych, kontrolowanych ram.

Wygląd wizualny pojawia się dopiero w momencie, gdy rozwiązana zostanie kwestia integralności strukturalnej obiektu.

Dzieła powstają jako monolityczne obiekty o jakości archiwalnej, zabezpieczone przed promieniowaniem UV i przeznaczone do długotrwałych instalacji, w tym muzealnych. Aktywacja światłem po zmroku otwiera kolejną warstwę percepcyjną dzieła i zmienia sposób jego przestrzennego postrzegania.