Petr Zlámal

W latach 1968–1974 studiowałem na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w pracowni malarstwa monumentalnego profesora Arnošta Paderlíka. Studia były dla mnie kluczowym okresem, podczas którego opanowałem nie tylko podstawy rzemiosła, ale także wypracowałem własne spojrzenie na twórczość artystyczną. Po ukończeniu studiów otrzymałem cztery stypendia Ministerstwa Kultury, a kilka moich obrazów trafiło do kolekcji państwowych i zostało wystawionych w praskich galeriach.

Po studiach wróciłem do rodzinnego Šternberka i postanowiłem podjąć karierę jako niezależny artysta. Na początku utrzymywałem się głównie z zleceń z dziedziny sztuki użytkowej i realizacji architektonicznych, ale głównym nurtem mojej twórczości zawsze było malarstwo. Samodzielnie wystawiam swoje prace od 1971 roku. Miałem okazję zaprezentować swoją twórczość nie tylko w Czechosłowacji, ale także we Włoszech i Niemczech. Od 1977 roku zacząłem brać udział w wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, na przykład w Polsce, we Włoszech, w Niemczech, w Wenezueli czy w Stanach Zjednoczonych. Cenię moje obrazy nie tylko jako osobiste wypowiedzi, ale także dlatego, że znalazły one swoje miejsce w prywatnych kolekcjach w Czechach i za granicą, a także w zbiorach Muzeum Sztuki w Ołomuńcu oraz Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej. W latach 1974–1991 byłem członkiem Związku Czeskich Artystów Plastyków, a od 1990 roku jestem członkiem Unii Artystów Plastyków Ołomunieckich. Bardzo ważnym rozdziałem w moim życiu była organizacja międzynarodowych sympozjów malarskich w Šternberku w latach 1992–1995. Podczas tych spotkań gościć mogło około stu dwudziestu artystów z różnych zakątków świata. Zrodziło się tu wiele przyjaźni, twórczych współprac i inspiracji, które następnie zaowocowały wystawami nie tylko w Czechach, ale także we Włoszech, Niemczech, Austrii i Republice Południowej Afryki.

Od samego początku interesował mnie człowiek – jego relacja z naturą, techniką i innymi ludźmi. W swoich obrazach staram się uchwycić uczucia, które uważam za ważne w życiu: spokój, harmonię, zgodę, bliskość i miłość. Często powracam również do tematu relacji między mężczyzną a kobietą, ponieważ właśnie relacje międzyludzkie uważam za jedną z największych wartości naszego życia.

Bliska jest mi poetyka Grupy 42, a także tradycja środkowoeuropejskiego i niemieckiego ekspresjonizmu. Fascynuje mnie czas – jego upływ, zmienność oraz ślady, jakie pozostawia w nas samych. Dlatego w swojej twórczości często zastanawiam się nad miłością rodzicielską, relacją z krajobrazem lub nad tym, jak pielęgnować i chronić więzi emocjonalne między ludźmi.Każdy obraz jest dla mnie pewną opowieścią. Czasami uchwycam konkretną sytuację, innym razem raczej nastrój lub wspomnienie. Zawsze jednak staram się przełożyć moje myśli i przeżycia na język sztuki tak, aby widz mógł odnaleźć w nich również własne doświadczenia.

Przez cały okres mojej twórczości podstawą pozostaje rysunek. Jest dla mnie najważniejszym środkiem wyrazu i podporą każdego obrazu. Z biegiem lat odnalazłem drogę do dużych formatów, które dają mi swobodę pełnego rozwinięcia historii, emocji i przestrzeni obrazu.